Rodzic roszczeniowy w gabinecie logopedycznym – jak nie stracić głowy i mądrze postawić granicę?

Rodzic roszczeniowy w gabinecie logopedycznym – jak sobie poradzić w takiej sytuacji? Zatrzaskują się drzwi gabinetu. Wchodzi rodzic z założonymi rękami, mierzy Cię wzrokiem od góry do dołu i rzuca uwagi, z których aż bije jedno: „I tak nam pani nie pomoże”. Brzmi znajomo? Chłodna atmosfera potrafi popsuć humor na całą wizytę i sprawić, że od razu mamy ochotę wejść w tryb obronny.

Ale wiecie co? Można się na takiego rodzica po prostu obrazić albo spróbować zrozumieć, co tak naprawdę stoi za jego zachowaniem. I dopiero wtedy podjąć decyzję, jak zareagować.

Dzisiaj opowiem Wam, z jaką postawą wchodzę w takie sytuacje w swoim gabinecie. Dzielę się konkretnymi zdaniami i gotowcami, które możecie wyciągnąć z rękawa i wykorzystać od razu podczas swoich konsultacji!

Rodzic roszczeniowy w gabinecie logopedycznym – skąd w ogóle bierze się taka postawa?

Rodzic roszczeniowy rzadko jest po prostu „trudnym człowiekiem”, który przyszedł popsuć nam dzień. Najczęściej to ktoś, kto ma za sobą długaśną trasę po różnych specjalistach. Pochylał głowę, grzecznie wykonywał wszystkie zalecenia, a efektów jak nie było, tak nie ma.

W pewnym momencie taka pokorna postawa przestaje mu się opłacać. Zaczyna więc wchodzić w tryb bojowy, który daje mu chociaż złudne poczucie kontroli.

Ta roszczeniowość to bardzo często pancerz i reakcja obronna, a nie atak personalny na Was. Bywa też tak, że rodzic próbuje zrzucić odpowiedzialność za sytuację na instytucje czy konkretnych specjalistów. Zanim go ocenicie, warto po prostu to rozróżnić.

Rodzic roszczeniowy w gabinecie logopedycznym – co robić, gdy taki rodzic wchodzi na pierwszą wizytę?

Pierwsza rzecz, którą robię? Zamiast od razu przechodzić do sztywnej diagnozy, daję sobie chwilę na uważność. Patrzę na dorosłego i „czytam” jego zachowanie tak samo, jak czytam dziecko.

Jeśli czuję napięcie gęste jak budyń, nie udaję, że go nie ma. Nazwanie rzeczy po imieniu działa cuda:

„Mam wrażenie, że jest Pan dzisiaj jakoś tak dziwnie bojowo nastawiony, a przecież jesteśmy tu po to samo – chcemy pomóc Waszemu żukowi.”

Taka wypowiedź robi dwie świetne rzeczy naraz:

1. Zdejmuje pancerz: nazywa to, co widać, więc rodzic nie musi już utrzymywać sztucznej fasady.

2. Buduje most: pokazuje, że jesteście po tej samej stronie barykady, a nie w konflikcie.

Rodzic roszczeniowy w gabinecie logopedycznym – kiedy postawić granicę, a kiedy iść na ustępstwa?

Jak w każdej relacji – liczy się życzliwość, ale i jasne ramy. Jeśli czuję, że atmosfera staje się gęsta, mówię szczerze:

„Jestem tu dla Was i dla Waszego dziecka. Bardzo zależy mi na tej współpracy, ale dużo przyjemniej i skuteczniej będzie nam się pracować, jeśli będziemy dla siebie po prostu życzliwi.”

Bez krygowania się i bez udawania, że wszystko jest w dymie, kiedy ewidentnie nie jest.

Są jednak sytuacje, w których na ustępstwa miejsca nie ma. Jeśli rodzic przekracza granicę i rzuca tekstami w stylu „A co pani sobie w ogóle wyobraża?!”, sprawa jest prosta. Pracuję we własnym gabinecie i to ja ustalam w nim zasady. Mówię wtedy wprost:

„Nie chcę, żeby Pan do mnie w ten sposób mówił. Nie chcę, żeby Pan na mnie krzyczał, bo ja na Pana nie krzyczę. Jeśli potrzebuje Pan mojej pomocy – chętnie jej udzielę, ale potrzebuję do tego Pana szacunku i kultury.”

W placówkach publicznych sytuacja bywa trudniejsza, ale fundament zostaje ten sam: zauważasz dorosłego, pytasz, co się dzieje, i jasno przypominasz, że priorytetem jest dobro dziecka.

Dlaczego postawa rodzica ma znaczenie dla naszego żuka?

To nie jest kwestia „słodkiego ćwierkania” i towarzyskiej uprzejmości. To twardy fakt i element terapii. Aż 80% naszych emocji przechodzi bezpośrednio na dziecko!

Rodzic szorstki, spięty, pokazujący swoją siłę, automatycznie blokuje swojego małego żuka. Maluch czuje to napięcie każdą komórką ciała. I choćbyście przygotowali najbardziej genialne ćwiczenia logopedyczne na świecie, dziecko w gęstej atmosferze po prostu się nie otworzy. Rozładowanie emocji rodzica to po prostu część sukcesu terapeutycznego.

Rodzic roszczeniowy czy rodzic w kryzysie – jak to odróżnić?

Nie każda ostra reakcja wynika z roszczeniowości! Bardzo często trafia do nas rodzic skrajnie przeciążony – taki, który od miesięcy krąży po gabinetach, czeka w nieskończonych kolejkach i po raz setny tłumaczy tę samą historię. On po prostu nie ma już siły na sztuczne uśmiechy.

Jak ich odróżnić? Po Waszej reakcji.

Kiedy zadasz proste, ciepłe pytanie: „Czy wszystko u Państwa w porządku?”:

• Rodzic w kryzysie – natychmiast mięknie. Pojawia się ulga, czasem łzy, a czasem po prostu głęboki oddech.

• Rodzic typowo roszczeniowy – zacznie eskalować, próbując przejąć kontrolę nad rozmową i udowodnić, że cały system dookoła zawiódł.

Dajcie sobie te pierwsze 3 minuty wizyty na czujną obserwację, zamiast od razu przyklejać łatkę.

Co warto mieć z tyłu głowy, zanim sama się zdenerwujesz?

Ten człowiek po drugiej stronie stołu może dźwigać ciężary, o których nie macie pojęcia. Czasem po prostu trafiacie na siebie w złym miejscu i czasie, a ten dorosły reguluje się dokładnie tak samo jak jego dziecko – z tą różnicą, że żuk rzuci się na dywan i zacznie krzyczeć, a dorosły założy ręce, schowa się za chłodem i zacznie kłuć uwagami.

Zrozumienie tego nie oznacza, że macie zgadzać się na brak szacunku. Oznacza tylko tyle, że zanim w Was również zagra irytacja, dajecie sobie sekundę na złapanie dystansu.

Dacie radę? No pewnie, że dacie. 

Trzymam za Was bardzo mocno kciuki!